Ik ben geboren en getogen in een klein dorpje in de Noordoostpolder (het bovenste rondje van Flevoland) en sinds 6 jaar woon ik weer in dat exact zelfde dorpje. Van mijn 19e tot mijn 28e heb ik buiten de NOP gewoond, maar kwam er al snel achter dat ik terug wilde. Helaas bleek de wachtlijst destijds 6 jaar. Wat ik toen al lang vond, maar volgens mij is hij tegenwoordig 2 keer zo lang.

De laatste keer dat ik in een stad als Amsterdam was, kan ik mij niet eens meer herinneren. Ik ga er niet heen, want ik voel mij daar niet op mijn gemak. Ik weet niet hoe het daar werkt en ik voel mij daar toerist in eigen land. Zo onbekend ben ik daar. Zwolle wil ik nog wel eens komen, maar dat voelt toch als dichtbij. Op vakantie gaan wij dan ook vaak naar een middelklein dorpje op de veluwe en gaan we er niet dagelijks op uit, wij komen daar nog altijd voor onze rust geloof het of niet.

Als ik mijn zolderraam uit kijk, waar mijn werk kantoortje is, dan zie ik de buitenweg en de boerenlanden die aan ons dorp grenzen. Vaak komt het enige harde geluid wat wij horen van de trekkers (ik noem het geen tractor) die door het dorp heen komen rijden. en ja, af en toe is het even schrikken als je de voordeur open doet en je ruikt dat een boer aan het gieren/mesten is geweest. Maar het hoort er bij en als je hier al 30 jaar woont in totaal, dan is dat normaal. Ik wil ook niks anders meer, ik zou doodongelukkig zijn als je mij in een rijtjeshuis of flat in het midden van een grote stad neer zou zetten. Ik moet platteland om mij heen, binnen 5 minuten in een bos kunnen lopen en niet constant reuring om mij heen hebben.

Er is hier geen apotheek of huisarts die in het weekend open is, sommige dorpen hebben die dingen sowieso niet of zelfs helemaal geen supermarkt. Dat is een keuze die iedereen denk ik zelf per dorp maakt, wat vind je wel of niet belangrijk. Als klein meisje vond ik het gewoon fijn dat ik altijd op straat kon spelen of naar de speeltuin kon zonder drukke straten over te hoeven steken en ik hoop mijn kinderen diezelfde ervaring mee te kunnen geven.

Ik ben mij er volledig van bewust dat wat ik beschrijf als ‘het fijnste wat er is’ voor andere misschien pure hel is, maar die diversiteit maakt ons allen daarom zo fantastisch. En stiekem hoef ik ook niemand over te halen om hier te komen wonen hoor, maar bezoeken zou wel leuk zijn (we hebben een boel te zien en doen en erg leuke campings).

Woon jij ook in een dorpje of is de grote stad waar niemand je weg krijgt?

Liefs, Lucinda